با توجه به موقعیت چهاردانگه، تحلیل مردم‌شناسی منطقه را می‌توان در چهار لایه زیر بررسی کرد:

۱. ترکیب جمعیتی (Demographic Composition) چهاردانگه احتمالاً دارای یک ترکیب جمعیتی “دوگانه” است:

ساکنان بومی: خانواده‌هایی که ریشه در منطقه دارند، فرهنگ و آداب و رسوم خاص خود را دارند و پیوند عمیقی با زمین و سنت‌های محلی دارند. (این افراد منبع قدرت اجتماعی هستند).

ساکنان مهاجر/جدید: افرادی که به دلیل نزدیکی به اسلامشهر و تهران یا به دنبال فضای آرام‌تر، به این منطقه نقل مکان کرده‌اند. این گروه معمولاً انتظارات شهری بالاتری از نظر خدمات مدرن (پارک، روشنایی، امنیت) دارند.

۲. ساختار اقتصادی (Socio-Economic Structure) مردم‌شناسی اقتصادی چهاردانگه احتمالاً از گذار از حالت سنتی به مدرن عبور می‌کند: بخش سنتی: کشاورزان، دامداران و کسب‌وکارهای محلی که با اقتصاد منطقه پیوند دارند. بخش مدرن: کارمندان، شاغلان بخش خدمات در اسلامشهر و تهران، و همچنین افرادی که در پروژه‌های زیرساختی (مثل مترو) فعالیت می‌کنند